خرید بازی Terminator Dawn Of Fate PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Terminator Dawn Of Fate PS2

The Terminator: Dawn of Fate یک بازی ویدیویی اکشن محصول سال ۲۰۰۲ است که توسط Paradigm Entertainment توسعه یافته و توسط Infogrames برای پلی‌استیشن ۲ و ایکس‌باکس منتشر شده است. این بازی بر اساس مجموعه فیلم‌های Terminator ساخته شده و به عنوان پیش‌درآمدی برای دو فیلم اول عمل می‌کند.

وقتی برای اولین بار فهمیدم که Paradigm Entertainment توسعه‌دهنده‌ی Infogrames است که بر اساس لایسنس سودآور Terminator به سراغ این بازی اکشن می‌رود، نمی‌توانستم خوشحال‌تر از این باشم. همان تیمی که مسئول ساخت بازی محبوب من، Pilot Wings 64، روی نینتندو 64، و استادان ژانر مسابقه‌ای بودند، برنامه‌نویسان فنی و ماهری که در عرصه‌ی بازی‌های ویدیویی به مهارت شهرت داشتند. چه شرکتی بهتر از استودیویی که به خاطر پیشرفت‌های Skynet مانند خود شناخته شده است، می‌تواند به فناوری و آینده بپردازد؟

خوشبختانه بهار گذشته فرصتی پیش آمد تا به بخش برنامه‌نویسی Paradigm در سانتا مونیکا بروم تا پیشرفت بازی را بررسی کنم. و اگرچه در آن زمان یک دموی فنی بسیار جذاب به نظر می‌رسید، اما قطعاً به کمی اصلاح مکانیکی نیاز داشت. در ابتدا قرار بود اواسط ماه مه منتشر شود، نگران بودم که ببینم محصول نهایی پس از تکمیل چقدر خوب عمل خواهد کرد. اما وقتی مشخص شد که برای اصلاحات بیشتر تا اواسط سپتامبر به تعویق می‌افتد، نفس راحتی کشیدم و همچنان خوش‌بین بودم که تمام مشکلات آن حل خواهد شد.

حالا که سپتامبر از راه رسیده و نسخه نهایی را پیش رویم دارم، با زحمت گزارش می‌دهم که کد نهایی با بازی‌ای که ماه‌ها پیش در کالیفرنیای جنوبی انجام دادم، تفاوت چندانی ندارد - و باید هم داشته باشد. یک واقعیت غم‌انگیز در پشت Terminator: Dawn of Fate این است که هرگز به پتانسیل واقعی خود دست نمی‌یابد.

گیم‌پلی بازی Terminator Dawn Of Fate پلی استیشن 2

ترمیناتور، هر چقدر هم که سرراست باشد، یک بازی اکشن ساده است. اگرچه می‌توان سه شخصیت مختلف را در محدوده ده مرحله فوق‌العاده بزرگ کنترل کرد، اما تقریباً همان مبارز با پوسته‌های متفاوت هستند. الکساندر استون، کاترین لونا و کایل ریس، مسافر زمان مورد علاقه همه (بدون چهره مایکل بین)، شخصیت‌های ذکر شده هستند که با چالش‌های هر مرحله روبرو می‌شوند. ماموریت آنها: رساندن کایل به جابجاکننده زمان تا بتواند بذر خود را بکارد و اجازه دهد جان کانر متولد شود.

خودِ فضا بسیار ترمیناتوری است و به فرضیه‌ی اصلی بازی چیزهای زیادی اضافه می‌کند: شما انسان‌هایی هستید که توسط شکارچیان بزرگ‌تر و قوی‌تر مورد هجوم قرار گرفته‌اید و بنابراین باید بکشید یا کشته شوید. و اگرچه این ممکن است برای فیلم‌های سینمایی محبوب و بازی‌های ۸ بیتی گذشته خوب و مناسب بوده باشد، اما در این دوران دیگر کافی نیست. دویدن ساده از منطقه‌ای به منطقه‌ی دیگر بدون هیچ کاری جز چرخاندن یک دکمه، تنظیم یک ماده‌ی منفجره‌ی C4 یا شلیک مکرر به آدم‌های بد، خیلی زود از بین می‌رود.

اگر درست انجام شود، می‌توان جایی در کتابخانه‌ی خود برای چنین بازی‌ای پیدا کرد، اما تعدادشان کم است. با وجود عناوین برتری مانند Gungrave و Hunter: The Reckoning، دلیلی برای انتخاب ترمیناتور هرگز واقعاً تأیید نمی‌شود. مطمئناً این یک بازی اکشن با تعداد زیادی گلوله و دشمن است که در یک جریان ثابت به سمت شما می‌آیند، اما تکرارپذیری همه اینها باید بازیکنان بی‌صبر را قبل از رسیدن به سطح سوم منصرف کند. وقتی همه این ربات‌ها را در یک منطقه تنگ جمع کرده‌اید، بدون هیچ تنوع یا استراتژی برای شکست دادنشان، بدون هیچ تغییری در نحوه حذفشان، با مهمات محدود یا بدون هیچ نوع حمله واقعاً متنوع، هدف از همه اینها چیست؟

به شما حق می‌دهم که مراحل بسیار بزرگ هستند و به خوبی از روی فیلم‌ها مدل‌سازی شده‌اند، و گشت و گذار در دنیای ترمیناتور کار جالبی است، اما با کمبود واقعی سرگرمی در مدل گیم‌پلی و یکی از بدترین دوربین‌هایی که مدتی است در این ژانر دیده‌ایم، فضای عالی تقریباً تحت الشعاع قرار گرفته است. "منظورتان چیست که یکی از بدترین دوربین‌های این ژانر را دارد؟" خوشحالم که پرسیدید!

با استفاده از همان زوایای دوربینی که Resident Evil و Silent Hill 2 سال‌هاست پیاده‌سازی می‌کنند، Terminator Dawn Of Fate مانند یک ماجراجویی طراحی شده است. با نماها و نماهای از پیش تعیین شده که خود به خود تغییر می‌کنند، آخرین ذره سرگرمی از بازی گرفته شده است. در حالی که رزیدنت اویل و سایلنت هیل شامل نبردهایی هستند که در فواصل نزدیک با دشمنانی که عمدتاً کند حرکت می‌کنند، رخ می‌دهند، ترمیناتور شما را در معرض گروهی از شخصیت‌ها قرار می‌دهد که به سرعت شما مانور می‌دهند و همزمان تیراندازی می‌کنند. این سناریو را در راهروی بدنام طبقه دوم در رزیدنت اویل اصلی تصور کنید. به نظر جالب می‌آید؟ حق با شماست، اینطور نیست.

کنترل‌ها نیز بر همین اساس واکنش نشان می‌دهند. شما را با چیدمان سنتی بالا، پایین، شمال، جنوب در یک صفحه گیج می‌کنند و سپس در صحنه بعدی آنها را کاملاً برعکس می‌کنند. در زاویه اول، چپ را فشار دهید و به سمت چپ بدوید و سپس ناگهان به سمت راست حرکت کنید، زمانی که دوربین در همان جهت تغییر می‌کند -- این تقریباً سناریویی است که هنگام بازی در هر ده مرحله از Terminator Dawn Of Fate با آن مواجه خواهید شد. مطمئناً در یک عنوان ماجراجویی کار می‌کند، اما در اینجا اینطور نیست.

واقعاً خیلی بد است، چون بعضی از عناصر بازی واقعاً از آنها لذت بردم. از جمله حالت اول شخص بی‌حرکت که امکان نگاه دقیق‌تری به دشمن و محیط اطراف را فراهم می‌کند (که این نوع بازی باید می‌بود)، و قابلیت پریدن پشت برجک‌های اسلحه به سبک Battlefield 1942 برای نابود کردن ماشین‌های ورودی. همچنین متوجه شدم که طرح‌های اولیه فراوان برای نابودگرهای جدید و قدیمی کاملاً با روح فیلم همخوانی دارند و دیدن آنها تا این حد بی‌نقص، اتلاف وقت است.

گرافیک بازی Terminator Dawn Of Fate پی اس 2

به ویژه صحنه‌های CG با کیفیت سینمایی قابل توجه هستند که یادآور روایت‌های سارا کانر از دو فیلم قبلی هستند. با الهام از طراحی هنری فیلم‌های سینمایی، ظاهر فرسوده و قدیمی آینده درست مانند زمانی است که برای اولین بار در سال ۱۹۸۴ به آن معرفی شد. چه جمجمه‌های خرد شده در جاده‌های باز پراکنده باشند و چه ساختمان‌های نامرتب که محیط‌های پرجمعیت را احاطه کرده‌اند، پارادایم در به تصویر کشیدن فضای مناسب کار فوق‌العاده‌ای انجام داده است. آنها حتی یک گزینه صفحه عریض آنامورفیک برای دارندگان صفحه نمایش ۱۶x۹ مانند من در نظر گرفته‌اند!

جلوه‌های ویژه و نورپردازی منبع در Terminator Dawn Of Fate درجه یک هستند و حتی در ظریف‌ترین میدان‌ها تأثیر قابل توجهی بر دنیای اطراف شما می‌گذارند. یک سایه نارنجی سوسو زننده بر روی هر جسمی که آتش نزدیک را احاطه کرده است، می‌درخشد و سلاح‌های مبتنی بر لیزر هر زمان که فعال می‌شوند، درخشش نئونی مؤثری از خود ساطع می‌کنند. جلوه‌های حرارتی تابنده هوا که حس تغییر دمای واقعی را القا می‌کنند و برچسب‌های کوچکی که روی دیوار باقی می‌مانند، هر زمان که پرتابه به جسمی برخورد می‌کند، جالب هستند. بله، همه این ویژگی‌ها در نسخه ایکس‌باکس کمی واضح‌تر و جذاب‌تر هستند، اما حتی در PS2 هم بسیار قابل احترام هستند.

با وجود جلوه‌های ویژه زیبا و کارگردانی عالی، بقیه جلوه‌های بصری در میدان دید ضعیف و بی‌روح قرار می‌گیرند. در حالی که بافت‌ها بسیار دقیق هستند و از یکنواختی که در دنیایی که عمدتاً از خاکستری و قهوه‌ای تشکیل شده است انتظار می‌رود، اجتناب می‌کنند، خود مدل‌های شخصیت در مقایسه با انیمیشن کم و چندین واکنش غیرواقعی به محیط اطراف (مانند زمانی که به دیواری برخورد می‌کنید که باید انیمیشن شخصیت شما را متوقف کند، اما در جای خود گیر می‌کند) بی‌روح هستند. البته، نکته واقعی‌تر، دوربین بدی است که قبلاً به آن اشاره کردیم و تمایل تصادفی آن به مسدود کردن زوایای مهم. یک بار دیگر، مدرک محکمی است که نشان می‌دهد یک دوربین ثابت می‌توانست همه چیز را تغییر دهد.

صداگذاری و موسیقی بازی Terminator Dawn Of Fate

برخلاف اکثر عناوین دارای مجوز فیلم موجود، Terminator: Dawn of Fate موفق شده است موسیقی متن رسمی فیلم را بسازد. همراه با موسیقی متن اصلی با کیفیت بالا که در سراسر آهنگ کلاسیک و برخی جلوه‌های ویژه مستقیماً از فیلم گنجانده شده است، بازی نه تنها طوری به نظر می‌رسد که انگار با گروه جان کانر بازی می‌کنید، بلکه طوری هم هست که انگار در یک سینما هستید.

با وجود انواع حالت‌های مختلف صدا، گیمرها گزینه‌های زیادی برای گوش دادن دارند. از گزینه‌های استاندارد مونو و استریو گرفته تا صدای فراگیر و دالبی پرو لاجیک II، تقریباً برای همه سلیقه‌ها تنظیماتی وجود دارد. حتی کاربران هدفون هم می‌توانند دست بزنند، زیرا در آنجا هم یک بریدگی برای آن دستگاه کوچک وجود دارد. البته، انتخاب DPL2 بالاترین کیفیت را در بین این مجموعه دارد و اگر سیستم صوتی شما از آن پشتیبانی کند، می‌تواند Dawn of Fate را به بهترین تجربه صوتی موجود برای پلی‌استیشن ۲ تبدیل کند.

کار آواز به خوبی موسیقی متن یا جلوه‌های صوتی نیست، اما برای یک بازی ویدیویی استاندارد، تقریباً همان چیزی است که انتظار داشتیم. عالی نیست، اما وحشتناک هم نیست، صداگذاری باید برای هر کسی که این واقعیت را می‌پذیرد که هیچ کس از فیلم، صداگذاری را انجام نداده است، بیش از حد کافی باشد.

 جمع بندی

و بنابراین یک مجوز فیلم ناموفق دیگر به دالان‌های گمنامی سقوط می‌کند. به هیچ وجه به همان سطح لذتی که نسخه‌های قبلی این مجوز به ما داده‌اند، نزدیک نیست (چه کسی بازی فوق‌العاده Bethesda FPS Future Shock را به یاد می‌آورد؟ یا عنوان عالی کراس‌اوور SNES، Robocop vs. Terminator؟)، و با انتخاب‌های طراحی که باعث می‌شود دوباره از آن لذت ببریم، نمی‌توانیم جلوی خودمان را بگیریم و با ناامیدی تلخ سرمان را تکان ندهیم.

این تلاش تمام‌عیار/کم‌مایه برای رسیدن به عظمت هنری، شاید به عنوان یک فیلم اجاره‌ای یک‌باره در فروشگاه ویدیویی محلی شما، تنها به دلیل فضای هالیوودی که به طور قانع‌کننده‌ای بازسازی شده است، نجات می‌یابد. و حتی در آن صورت، Terminator: Dawn of Fate نمی‌تواند کاری بیش از لذت بردن از خود در یک میان‌مایه مجازی انجام دهد.